Heule, november 2011
Of ik Bram Dehouck wilde interviewen? De winnaar van de Gouden Strop 2010, de prijs voor beste Nederlandstalige thriller, met zijn boek ‘De minzame moordenaar’. Slik. Een zomer zonder slaap en enkele weken later zat ik echter al in Heule, voor een muur van boeken en een schrijver: Bram Dehouck. Neem ook deel aan de wedstrijd en win 'Een zomer zonder slaap'!
UiT: Laten we beginnen met het begin. Wanneer besefte je dat je verhalen wilde schrijven?
Bram Dehouck: Als tiener begon het eigenlijk allemaal met tekenen. Tot mijn achttien heb ik eigenlijk altijd gedacht dat dat de overhand zou houden. Maar die tekeningen groeiden al vlug uit tot heuse stripverhaaltjes.
Op mijn achttiende heb ik zelfs overwogen om animatiefilm te gaan studeren. Al begon ik me toen ook te realiseren dat het creëren van een verhaal minstens zo belangrijk was als de animatie. Uiteindelijk koos ik om journalistiek te studeren en toen die keuze eenmaal gemaakt was werd het woord plots belangrijker dan het beeld, omdat ik bij aanvang van die studies merkte dat het schrijven me ook goed lag.
UiT: Is het schrijven vandaag nog altijd belangrijker dan het tekenen?
Bram Dehouck: Ik heb altijd iets willen doen waar ik succes mee kon hebben. Vroeger dacht ik altijd dat het tekenen zou zijn omdat het makkelijker leek een werk te maken en dat tentoon te stellen. Een boek schrijven neemt toch al vlug een jaar in beslag en als je dan geen uitgever vindt dan staat het in je kast en kijkt er niemand meer naar. Op mijn negenentwintigste, bij de uitgave van mijn eerste boek (“Het meisje dat vergeet”, PV), heb ik dan definitief voor het schrijven gekozen.
UiT: Hard labeur of een ontspanning?
Bram Dehouck: Beide. Het moet wel een plezier blijven. Stel je een slager voor die elke dag weer zeurend worsten begint te draaien. Dat blijft ook niet duren. Als schrijver ben je ook bezig aan een product dat je zo goed mogelijk wil afleveren. Het blijft natuurlijk altijd een eenzame bezigheid. Als je aan een verhaal werkt en je komt vast te zitten dan kan je dat moeilijk met iemand delen. Dat zijn dan wel de moeilijke momenten. Daar moet je door en soms kan je dan wel van hard labeur spreken.
UiT: Veel van je zinnen zijn enorm beeldend en verraden heel veel denkwerk. Heb ik het mis als ik zeg dat, eenmaal een verhaal uit de startblokken schiet, het ook continu in je hoofd zit?
Bram Dehouck: Ja. Ik heb wel een fulltime job en dat geeft me de kans om het op regelmatige tijdstippen aan de kant te schuiven. Dat verzet je gedachten, brengt je even op een ander spoor en schept ademruimte.
Nu, elk verhaal waar ik aan begin te schrijven heb ik eigenlijk al twintig maal in mijn hoofd beleefd. Ik houd niet van het idee om klakkeloos aan een boek te beginnen. Voor ik werkelijk begin met schrijven ligt het grootste deel van het scenario al vast. Of liever, het begin en het einde staan al vast.
Van mijn laatste boek ‘Een zomer zonder slaap’ wist ik dat het zich zou afspelen in de buurt van een windmolenpark. Het zou beginnen met een slager die zijn handel ziet verwateren en eindigen in een groteske climax. Maar als ik mijn schriftje met aantekeningen herlees merk ik dat sommige delen van het verhaal wel veranderd zijn.
Personages die ik vooraf niet had bedacht drongen zich tijdens het schrijven spontaan op. Met de nodige wendingen tot gevolg.
UiT: En wat leest Bram Dehouck zelf graag?
Bram Dehouck: Als jongeling las ik veel Stephen King en ik merk dat die invloed er nog steeds is. King kan heel goed emoties beschrijven en de dingen op gepaste tijd laten exploderen. Hij kan ondenkbare situaties ook heel geloofwaardig maken. Tegenwoordig lees ik veel werk van Robert Harris en Ian McEwan. Schrijvers die een spanningselement kunnen maken zonder dat het een volbloed thriller wordt. ‘Vaderland’ van Robert Harris bijvoorbeeld beschrijft wat er zou gebeuren mocht Hitler de oorlog hebben gewonnen. Hij kan het thrillerelement mooi verzoenen met het literaire en dat mis ik soms in veel Nederlandstalige misdaadromans.
UiT: Zijn er nog andere schrijfstijlen die je kunnen boeien?
Bram Dehouck: Een mooi gedicht kan me zeker bekoren maar het is niet mijn ding om dat zelf te doen. Vroeger waagde ik me wel eens aan een gedicht maar meer dan dat is het nooit geworden. Ik houd van een verhaal waarin er dingen gebeuren. In een verhaal kan je bijvoorbeeld iemand honderdvijftig pagina’s lang naar de zee laten staren en beeldend kan dat heel mooi zijn om te lezen maar dan mis ik toch het spanningsveld.
UiT: Op je blog ontdekte ik de trailer die je voor je ‘Een zomer zonder slaap’ maakte. Hoe kwam je op dat idee?
Bram Dehouck: Die trailer was gewoon grappig bedoeld. Al merk ik dat men tegenwoordig meer en meer trailers gebruikt om een boek te promoten. Eerst vond ik dat wel een raar gegeven. Hoe kan je nu een trailer maken van een boek? Hoe kan je twee verschillende media met elkaar verzoenen? Uiteindelijk besloot ik dan om mijn eigen trailer te maken. Het heeft me ongeveer anderhalve euro aan potlood en kneedgum gekost en het was eigenlijk ook meer als spielerei bedoeld. Maar voor het volgende boek overweeg ik toch om weer een trailer te maken.
UiT: Is er al een nieuw boek in voorbereiding?
Bram Dehouck: Ja. Het wordt weer een intiem verhaal zoals ‘De minzame moordenaar’. Wat nu in de steigers staat bedacht ik eigenlijk net nadat ik dat boek geschreven had. Dat bracht dan weer een dilemma met zich mee, want ik wist toen zelf niet goed aan wat eerst te beginnen. Ik was toen namelijk ook al aan het broeden op ‘Een zomer zonder slaap’. Uiteindelijk is het dan toch dat laatste geworden omdat het een heel andere stijl is en ik op die manier mijn territorium wat meer kan afbakenen. Maar het volgende wordt dus weer intiemer. Het is ook beter om een idee te laten rijpen dan het dadelijk neer te schrijven. Het idee voor ‘Een zomer zonder slaap’ bestond eigenlijk ook al enkele jaren. Ik ben geen voorstander om jaarlijks met een nieuw boek uit te pakken. De dingen hebben tijd nodig om te puren. Sfeer en stijl zullen in al mijn werken wel in dezelfde lijn liggen. Maar het is niet mijn bedoeling om aan een reeks rond hetzelfde thema te beginnen.
UiT: Zowel literair als persoonlijk is je leven waarschijnlijk wel in een behoorlijke stroomversnelling gekomen sinds je de Gouden Strop hebt gewonnen?
Bram Dehouck: Enorm. Het wereldje van de misdaadauteurs is me geweldig meegevallen. Veel collega-auteurs kwamen me nadien feliciteren. Maar nu word ik meer gevolgd, meer bekeken. De druk voor de volgende uitgave is dan ook groter geworden. Wat het literaire betreft maak ik me geen zorgen. Volgens mij zit er voldoende spanning in, en misschien kan ik er ook andere lezers mee bekoren.
UiT: We zullen moeten wachten tot midden volgend jaar om dat te kunnen beoordelen.
En ‘Een zomer zonder slaap’, hoe viel dat mee? - Want als je een auteur interviewt, moet je natuurlijk ook zijn werk lezen - Wel, beste lezer, het viel voor een niet-liefhebber van het genre heel goed mee. Bram Dehouck beheerst de kunst om van een klein gehucht, een niemendalletje van huizen, een metropool te maken.
Een kruispunt van karakters en gebeurtenissen waar elke lezer wel iets in herkent. Zijn zinnen zijn doordacht en enorm beeldend. Het leest heel vlot en literair en dan plots zijn er die kwinkslagen. Kleine gebeurtenissen die je van de rugleuning naar het tipje van je stoel doen schuiven en het geheel weer scherper maken. Zoals je dat doet met een afbreekmes. Beetje bij beetje breekt hij een stukje weg. En hoe meer je naar het einde toe gaat, hoe scherper het wordt. Wees gerust, in dit boek zal je geen honderdvijftig pagina’s lang naar de zee zitten staren.
Tekst: Paul Vermeulen (Utmagazine - september 2011)
Neem onderaan deel aan de wedstrijd (na registreren en/of inloggen) en win één van de 5 exemplaren van 'Een zomer zonder slaap'.
In de video wordt Bram Dehouck geïnterviewd over zijn bekroonde boek 'De minzame moordenaar'.
foto's: © Liesbeth Kuipers
Ik hou van thrillers, en ben benieuwd naar deze schrijver. Dehoorne Katy op 25/11/11 |
lectuur voor de langewinterdagen
kijk er naar uit om te kunnen weg dromen souvagie op 21/11/11 |
dat zou ik graag lezen van erum maria louisa op 19/11/11 |